Vrienden of oplichters?

Wat voelde ik me gesteund door mijn nieuwe vrienden, die ik in 2001 via Internet (om precies te zijn Usenet) leerde kennen. Ik kwam het echtpaar tegen in de periode dat ik ging scheiden. Nooit eerder in mijn leven had ik op eigen benen gestaan en ergens was er toch de angst dat ik het niet alleen zou redden. Zij steunden me en ontvingen me, zeker in het begin gastvrij, in hun huis, ik heb er heel wat keren gelogeerd.

Een ding ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Nadat mijn eerste man in 1977 met de auto een dodelijk ongeluk kreeg, had ik niet meer achter het stuur gezeten. Ik kocht een automaatje en hij gaf me met deze auto een paar lessen. Twee jaar heb ik nog met veel plezier auto kunnen rijden.

Wat ik toen nog niet wist, was dat zij financieel en emotioneel parasiteren op anderen en dat vriendschap bij hen snel over is, wanneer er financieel niets meer te halen valt en wanneer je een eigen mening er op na gaat houden. Ze wisten het zo te spelen dat ik uit eigen beweging geld gaf; om uithuiszetting te voorkomen, om het nutsbedrijf de voorzieningen niet af te laten sluiten, voor kerstcadeautjes, voor de wekelijkse boodschappen, voor kleding te kopen, en zelfs om een schuld af te lossen die zij bij iemand anders hadden gemaakt. Die schuldeiser was agressief en wilde hen lichamelijk schade berokkenen, volgens naar dat ze zeiden.

Zo heb ik hen geld gegeven en geleend. Ze vroegen er toch niet om, ik gaf het ze toch?! Ik moet eerlijk zeggen dat ik een aantal keren gewaarschuwd werd tegen hen, maar ik wilde niet luisteren. Als ik terugkijk in de tijd besef ik nu dat er toen misbruik is gemaakt van mij, van de angst om het alleen niet te kunnen rooien. Er werd constant op me ingepraat door het koppel. Ik moest en zou kiezen, dikwijls snapte ik niet eens waarvoor er gekozen moest worden, maar natuurlijk altijd wel in hun straatje. Ik hoor die stem nog in mijn hoofd, KIESKIESKIES.

Een keer kwamen ze samen hier aan met het zoveelste wilde plan, we zouden samen een huis zoeken, want ik zou immers al snel in een rolstoel terecht komen en dan konden zij voor mij zorgen. Het was wel de bedoeling dat ik het zou kopen en ik moest wel een goed testament maken. Ik stond niet stevig in mijn schoenen, ik was immers net uit een huwelijk gestapt, waarin ik ook eigenlijk alles over me heen liet komen. En toch hield iets me tegen hier al te serieus op in te gaan.

Op een gegeven moment ging ik, zeker hem, anders bekijken. Na een uitstapje naar de Floriade, werd ik door hem afgeblaft. Dit klopte niet, zo ga je niet met mensen om. Zoals er wel meer niet klopte. Alle activiteiten die hij zogenaamd ontwikkelde en op niets uitliepen, maar wel altijd geldverslindend waren. Hij vergeleek zichzelf met Einstein, niemand kon hem evenaren in geestelijke ontwikkeling, een miskend genie volgens eigen zeggen. Zijn heldhaftige militaire verleden, terwijl hij zich verschool voor schuldeisers, als een klein onverantwoordelijk kind. Alle opleidingen die hij beweerde te hebben gedaan, maar waar weinig van te merken was. Het krampachtig afschermen van mij tegenover anderen, niks deugde er aan de rest van de wereld. Zelfs MSN installeren zou te gevaarlijk zijn. Wel grappig was dat hij prompt iets ging mankeren en over pijn klaagde als hij aandacht te kort kwam. Zelfs aan zijn ‘aandoeningen’ twijfel ik nu.

En ik geloofde alles. Het bedrijfje, wat ik destijds was gestart, was inmiddels ook door hen achter de schermen overgenomen. Er moest van alles aangekocht worden, webdomeinen geclaimd en gehost, over allerlei luchtkastelen werd uren georeerd, maar zodra er iets te concreet werd, lieten ze het afweten.

Toen kreeg ik een nieuwe buurjongen, bij de kennismaking waren zij toevallig bij mij, hij zei niets, kwam die avond terug, en vroeg me waarom ik in vredesnaam die behandeling van hen over mijn kant liet gaan. Hij heeft me meteen MSN op geholpen. Nou, ik heb het geweten, wat ik toen te horen kreeg, ik voelde me net een ongehoorzaam kind. Mijn bekendenkring begon zich uit te breiden, en langzamerhand viel de grip weg. Na acht maanden alleen te hebben gewoond werd mijn echtscheiding uitgesproken, ik besloot ondanks al hun tegenwerpingen in september 2002 naar Ecuador te gaan.

Net voor mijn vakantie heb ik de hele bedrijfsmatige boel opgedoekt, in die vakantie heb ik flink afstand kunnen nemen en er is mij veel duidelijk geworden. Om de financiële schade wat te beperken vroeg ik de laptop en de digitale camera terug, (daar had ik een koper voor) hij claimde dat hij ze nodig had voor het zoveelste project! Toen ik aangaf dat daar zijn nieuwe 'werkgever' dan maar voor moest zorgen kwam er een steeds meer dreigende ondertoon in de correspondentie. Daarnaast begon ik te vragen waar de aflossingen bleven van de som geld die ik ze geleend had. Dat veroorzaakte een breuk. Na veel heen en weer gemail kreeg ik eindelijk de laptop terug in een niet al te beste staat, geheel gewist, en de digitale camera, maar niet de memorystick die daarbij hoorde. Zij heeft de spullen teruggebracht, hem ontbrak het daarvoor geheid aan durf.

Ze ontwijken me sindsdien, ze zouden in een schuldsaneringstraject in gaan, wat bij navraag bij de sociale dienst natuurlijk niet waar bleek te zijn, ze beantwoordden de telefoon niet meer, ze negeerden mijn mails, en een aangetekende brief waarin ik om aflossing van hun schuld aan mij vroeg, kwam retour. Ze zouden er niet meer wonen, maar ze zijn waarschijnlijk vergeten dat ze mij al deze trucjes hebben verteld. Ik kreeg ook contact met twee andere mensen die mij zijn voorgegaan en alle puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Een geval 'van een kale kip valt niet te plukken'. En natuurlijk kwamen ze er voor de zoveelste keer weer mee weg.

Het laatste mailtje van hun kant dateert van november 2003. Later heb ik ze nog wel eens op zien duiken op Internet, maar zodra ik dan vroeg waar de centjes bleven, kozen ze het hazenpad. Ze doen het zelfs voorkomen of ze in het buitenland zitten, zelfs daar twijfel ik aan, liegen en bedriegen wordt immers een manier van leven, al zullen deze mensen dit beslist ontkennen, niets ligt immers ooit aan hen maar altijd aan een ander.

Het ergste is dat er een web was gesponnen en dat ik daar ingetrapt ben. Het is zo'n breuk van vertrouwen om er achter te komen dat je op deze manier min of meer gehersenspoeld bent door mensen die je vertrouwde, ze hebben mij destijds bijna kapot gekregen.

Vaak vraag ik me af wie ze nu weer ' bevriend' zijn?!

 

Opgedragen aan Akkie Sietsma en Martin Oosting
Wolverine, Nitcha, Tsarly en Andrea
Martinec, The Crusador

Updates over dit notoire oplichtersduo:

Zij ontplooiden in 2011 vage activiteiten via de website Landleven-actief.nl. Dit leverde onvoldoende op, of andere crediteuren kwamen te dichtbij, de website is uit de lucht.

In 2012 beheren zij de website stormbird.nl, een soortement van webwinkel, het aloude gesjacher. Hun laatst bekende adres:

Handelsonderneming Sietsma
Kanaaldijk Noord 2
5089 PE Haghorst

Groot woord "Handelsonderneming", de vlag dekt de lading weer niet...