Ander leven

Nadat ik in 2000 een stukje schreef over 'Een beetje MS' veranderde mijn leven in een sneltempo.

Februari 2001 kwam ik wegens tropenkoortsen en reumatische klachten via een spoedopname in het ziekenhuis terecht. Die tijd heb ik niet echt bewust meegemaakt, het is langs me heen gegaan. Ik weet nog wel dat ik niet veel anders meer kon dan denken. In die tijd besloot ik een eind te maken aan mijn huwelijk, vierentwintig jaar was voldoende geweest. Toen mijn huid er uit begon te zien als een aardbei, herinnerde ik me een tekenbeet van vier maanden eerder, waar een rode ring rondom heen ontstaan was. Ik bleek besmet te zijn met de Borrelia bacterie, die de ziekte van Lyme veroorzaakt.

Eenmaal thuis uit het ziekenhuis kon ik niet meer wennen en ik zette de scheiding in gang. Het eerste wat ik deed was een autootje kopen. Een hele stap. Na het dodelijk auto-ongeluk van mijn eerste man in 1977, had ik niet meer achter het stuur gezeten. Mijn angst voor autorijden was ineens verdwenen. Ik ging alleen wonen en kreeg het voor elkaar om m'n appartementje in vier maanden tijd tot een leuk plekje te maken.

Leuke combinatie, MS met Lyme. Kon ik me met MS nog redelijk handhaven in het 'normale' bestaan, met die twee samen lukte dit minder goed. Er moest wel brood op de plank komen, alleen alimentatie was geen vetpot, gelukkig kon ik de twee dagen per week vrijwilligerswerk, als administratieve kracht, omzetten in een betaalde baan. Om wat meer mogelijkheden te creëren voor mezelf haalde ik een inschrijving bij de KvK met de bedoeling te proberen met de computer thuis wat te verdienen. Immers, dan kon ik mijn eigen tijd indelen. Een paar mensen die ik via Internet had leren kennen, hielpen me daarbij geweldig (van de wal in de sloot). Ik liet me oplichten, ik tuinde er met open ogen in.

Ondertussen werd ik verliefd, een korte maar indringende relatie, hij had meteen de bedoelingen van die andere lui door, en mede door hem ging ik zien wat er gaande was. In een jaar tijd had ik nogal wat te verwerken gekregen. Ik moest even weg, me losmaken van alles. Altijd was er nog mijn grote wens een keer Latijns-Amerika te gaan bezoeken. Later liet mijn conditie het misschien niet meer toe. Ik boekte de reis en twee weken later zat ik in het vliegtuig naar Ecuador.

Een verslag van mijn grote avontuur is elders op deze site te lezen. Gedurende die vakantie kwam ik er wel achter dat mijn conditie minder was dan ik dacht. Wat was ik blij dat ik geen rondreis geboekt had, maar rustig mijn eigen gang kon gaan.

Thuis pikte ik de draad weer op, wel had ik heimwee naar de mooie tijd op het andere continent. Meteen draaide ik weer mee in de molen. Omdat ik mijn betaalde baan het belangrijkste vond, het was immers een stabiele bron van inkomsten, gaf ik de firma- en domeinnaam weg en liet het ondernemerschap (dat van korte duur bleek te zijn) achter me.

Inmiddels was het al 2003, de vermoeidheidsverschijnselen namen danig toe, de goede dagen werden er steeds minder. Zelfs twee dagen per week naar het werk werd teveel en ik moest me ziek melden. Autorijden ging me allengs minder goed af, steeds vaker kon ik met de auto wel ergens komen, maar was dan te moe om terug te rijden. Dit vond ik zo erg, het dappere oude autootje, Tweety, gaf me een gevoel van vrijheid. Om voor die paar kilometer per maand een auto aan te houden was gekkenwerk, het was stomweg te duur. In september verkocht ik Tweety, na twee jaar trouwe dienst. Het Arbo traject om terug aan het werk te gaan mislukte en in november werd mijn intrede in de WAO een feit.