En het werd zomer...

Thuis achter m'n beeldscherm is een filmpje van een zomerdag te zien. M'n lievelingsnummer is op de radio, The World's Greatest. Gisteren kreeg ik de single cadeau van een asielcollega, dankjewel, ik ben er reuzeblij mee, alle downloadpogingen van het internet falen hier.

Mensen fietsen voorbij, ik wist niet dat er zoveel verschillende soort fietsen in gebruik waren, gewone, ligfietsen, fietsen met ongelijke wielen, zelfs een step met een groot en een klein wiel. Een echtpaar op het terrasje tegenover me zit pontificaal gekleed al aan het bier, yek, om twaalf uur 's middags lijkt me dit niet al te lekker smaken. Mevrouw draagt een lichtgroen pakje en doet alle mogelijke moeite haar witte benen in de zon te houden en het groengekleurde deel in de schaduw.

Naar mijn idee eet het grootste gedeelte van de Nederlandse bevolking frietjes vanmiddag. De een na de andere dunne witte plastic zak wordt met papieren zakken gevuld. Daar zitten dan vaak weer plastic bakjes in. De fotograaf van een paar huizen verder gaat ook aan het werk, ik zie hem vaak op zondag z'n bedrijf binnengaan. Vandaag is de kap van z'n leuke sportwagen open. Tot zover deze impressie van m'n werkplek, wie kan het ook schelen.

Vanmorgen zag ik dat het hoog tijd wordt 'Oude Baan 60' weer eens aan te vullen. Maar, waarmee? Alles lijkt gezegd. Als een voortrollende wave zouden we: 'Alweer een hond', 'Kittens', 'Vogeltjesdans' en 'Zinloze vakantietijd' elke keer weer kunnen plaatsen. Momenteel alle vier tegelijk. Lieve collega's, soms vraag ik me af hoe je dit werk in vredesnaam vol kunt houden.

Wanneer je niet direct meer betrokken bent bij de verzorging van de dieren zelf en je jezelf bezig houdt met het randgebeuren snap je vaak helemaal niet meer dat er af en toe niet eens een flinke ruziepartij ontstaat bij de balie.

De meest stompzinnige redenen om een dier af te geven worden nog steeds netjes aangehoord. Eerlijk gezegd vind ik dit heel knap. Ondergetekende weet dat ze hiervoor momenteel de moed niet op zou kunnen brengen. Toch, het is in het belang van de dieren 'aardig' te blijven doen tegen mensen die een dier komen brengen. Je krijgt dan vaak meer te horen over de achtergronden, gewoontes en karakter van een dier, wat belangrijk is om mee te nemen in de herplaatsing.

Nah, wanneer het wat druk is bij de balie, wordt het personeel vaak een handje geholpen door mensen die net een dier op komen halen. Ik heb zelf vaak met stiekem plezier het commentaar aangehoord van de een op de ander, met wel in m'n achterhoofd dat de rollen een week later weleens omgedraaid kunnen zijn. Hoe vaak je wel niet hoort: "Ik zou dat nooit kunnen, een dier hier brengen", terwijl ze er een week later zelf staan, met natuurlijk een betere smoes.

Soms is er voor je gevoel weinig postiefs te melden en ik zit me te bedenken of ik nou echt niks kan vinden. Ja, toch wel. Mens en dier die bij ons bij mekaar komen en dit blijven tot een van beiden sterft. De pleeggezinnen die liefdevol onderdak bieden aan gedumpte poezengezinnen, al dan niet met moeder. De nieuwe vrijwilligers die vol goede moed aan de slag gaan. De zomer die ooit voorbij zal zijn...

Misschien geen gek idee even deel uit te gaan maken van de film op straat.